کسی حالمو نپرسه که خفن حالم گرفته ست بگو حالا کی خواست حالتو بپرسه؟

والله به خدا صبر آدمم یه حدی داره صبر من که داره ته می کشه حتمامی گین چی شده که اینقد توپت پره؟ چیمیخواستین بشه ؟ "کار"

خب من تاحالا میشه گفت به بیست جا واسه کار سر زدم ولی کو کار درست و حسابی؟ تو رو خدا نگین کار هست که داره حالم از این جمله به هم می خوره پس کو؟ هر جا میری یا می گن بایستی سابقه کار داشته باشی یا می گن خانوم باید تا ۶ ۷ شب اینجا کار کنی ای نادونا

 ای بابا چی بگم آخه؟هان؟

امروز رفته بودم یه جایی واسه کار بابا شیطونه میگفت پاشو بزن همه چی رو خراب کنااااا خدا به دادم رسید آبجیم کنارم بود وگرنه الان اینجا نبودم!

تو رو خدا اگه ایده ای کاری سراغ دارین تک خوری نکنین به مام بگین بلکه م فرجی حاصل شد.الهی آمین

هنوز بیکارم ولی بهتون قول میدم که در آیندهواسه خودم کسی میشم حالا ببینین

خیلی حالم گرفته بود گفتم بیام یه آپی بکنم بلکه دوستای گلم یه راه حلی جلو پام بذارن.

دلم واستون یه جیگیلی شده بود یعنی یه ذره شده بود شرمنده دیگه این چند روز دسترسی به اینترنت نداشتم واسه همینم نتونستم بیام.

خب مراقب خودتون باشین

دوستتون دارم خیلی

در پناه حق

ميرم سر اصل مطلب...

تو اين پستم باز يه سوال بي جواب دارم ! تا حالا كسي رو ديدين كه خودشو صد در صد شناخته باشه؟ يعني يه همچين كسي وجود داره ؟ من تا اين لحظه با كساي زيادي برخورد داشتم همشون شامل يه خصوصياتي بودن كه شايد اصلا تو هيچ كس ديگه اي اين خصوصيت وجود نداشته باشه قربون خدا برم هيچ كدوم از بنده هاش شبيه هم نيستن حداقل در يه مورد هم اينطور نيست.

اين بحث يا بهتر بگم اين سوال ديشب به ذهنم خطور كرد وقتي داشتم با آبجيم در مورد شخصيتامون صحبت مي كردم تا حالا شده كه يه كاري بكنين ولي فكر كنين اين كار اصلا نمي تونسته از دست شما ساخته باشه؟

 من معتقد بودم كه بعضي وقتا از خودم تعجب مي كنم از اينكه تا حالا خودمو در بعضی مواقع نشناخته بودم يعني چه طوري بگم؟ بعضا پيش مياد كه احساس مي كنم بعضي از خصوصيات اخلاقي رو دارم كه اصلا باورم نميشه اين منم!

 اميدوارم كه مطلبو رسونده باشم تو حالت كلي ميشه گفت: ما هنوز اونطور بايد و شايد خودمونو نشناختيم چون اگه خودمونو شناخته بوديم هرگز وضعمون اين نبود منظورم اينه كه اينقدر نابسامان و نا هماهنگ نبوديم راست نمي گم؟

خب آبجيمم در مقابل اين سوالم اينطوري جواب داد كه ما مثل لباسيم و بايد خودمون واسه خودمون شخصيت سازي بكنيم من تا حدي حرفشو قبول دارم ولي مگه ميشه انسان خصوصياتي كه از قبل تو وجودش نهادينه شده رو كاملا پاك كنه و بعد دوباره اون چيزي رو كه مي خواد درست كنه؟ميشه؟

خلاصه تا ساعت 2:30 نصف  شب داشتيم با هم حرف ميزديم ولي بحثمون به جايي نرسيد و نتيجه اين شد كه گرفتيم خوابيديم (به به اينم از فيلسوفاي اين دوره زمونه!!!!!!!!!!) و با كلي زحمت واسه سحري بيدار شديم.

حالا من می خوام نظرات شما رو هم تو اين مورد بدونم از شما چه پنهون مي خوام همه ي سوالاي بي جوابمو مطرح كنم شايد تونستم اينجا به بعضياشون جوابي پيدا بكنم البته اين هنوزاولشه!

نمي دونم اين جمله ام با مطالب بالا سنخيت داره يا نه؟ ولي مي نويسم چون دوست داشتم شما هم بدونين.

انسان نه آن طور است كه مي پندارد نه چنان است كه او را مي شناسند و نه آن است كه مي نمايد.

                                                                                                                     "وايلز"

خب تا آپ بعدی مراقب خودتون باشین گلهای من

در پناه حق

اين سلام از اون سلامهاي قبلي نيست امروز مي خوام از قالب يه انسان كنج نشين و تنها بيرون بيام ، امروز مي خوام با صداي بلند فرياد بزنم طوري كه از سطر سطر مطالبم صداي فريادم شنيده بشه مي خوام خودمو باور كنم ، مي خوام خودم باشم ، مي خوام از اينكه با ناراحت بودنم هم خودم و هم بقيه رو ناراحت مي كردم دست بكشم چون هر چقدر گشتم دليلي واسه ناراحت بودنم پيدا نكردم، خلاصه مي خوام يه تغيير درست و حسابي بدم.

اين جرقه وقتي تو ذهنم زده شد كه به همه چي دقيق شدم ، به حرفاي شما دوستاي گلم فكر كردم ، به اين كه مگه من چه كمبودي دارم؟ خلاصه خيلي خيلي فكر كردم راستش چند روز بود كه خيلي منگ بودم نمي دونستم تا حالا اصلا خودمو شناختم يا نه؟ همش تو شك و ترديد بودم كه خدايا كدوم كار من درسته كدومش نادرست؟يعني كلا فيلسوف شده بودم ديگه!!!!ولي كم كم داشت كارم به جاهاي باريك مي كشيدكه خدا به دادم رسيد دوستت دارم خدا جونم

 نمي دونم تا  حالا تو وبلاگا گشت زدين؟ اگه توجه كرده باشين بيشتر وبلاگا در مورد تنهايي و شكست عشقيه و ... ولي كدوم يك از ما تا حالا عميقا به خودمون فكر كرديم؟همه فقط خواستيم يه جورايي خودمونوخالي كنيم غافل از اينكه با اين كارمون بيشتر تو باتلاق تنهايي فرو ميريم منم تو اين مدت كم اسير اين باتلاق شده بودم ولي تازه فهميدم كه اين راهش نيست.

يا اينكه خواستيم با اين كارامون يه جورايي جلب توجه بكنيم ولي چرا با آه و ناله و گله و شكايت ؟ مي تونيم خودمونو با چيزهاي ديگه اي نشون بديم مگه نه؟

نهايتا بعد از كلي فكر كردن و جمع بندي همه ي افكارام به اين نتيجه رسيدم با منزوي شدن و خودخوري به جايي نمي رسم مي خوام هميشه شاد باشم مي خوام از اين به بعد وبلاگمو بتركونم  و كارايي كه هنوز در دست اقدامه...

منتظر آپهاي بعديم باشين

لبخند يادتون نره گلهاي من

در پناه حق

عمر من و تو، همه ي ما بدون اينكه حتي يك ثانيه اش رو هم واقعا بفهميم مي گذره ما فكر مي كنيم داريم زندگي مي كنيم؟ نه اين زندگي كردن نيست.

تا حالا صدها بار اين سوال رو از خودم پرسيدم يعني من دارم زندگي دلخواهمو تجربه مي كنم يا همش يه نوع تحميل و اجباره؟

تحميل خواسته ها به خودم به ديگران ، اجبار انجام بعضي از كارها ؟

شايد به نظر بعضيا جواب دادن به اين سوال خيلي راحته چون اونا اينطوري فكر مي كنن ولي به نظر من اين زندگي اي نيست كه انسان واسه خودش درست كرده مثلا:

از صبح تا شب كار مي كنم تا سر پيري راحت زندگي كنم

پولامو خرج نمي كنم تا مبادا ولخرجي كرده باشم

بايد متوجه حرف مردمم باشم كه در مورد من چي مي گن يا چي فكر مي كنن

من بيشتر از اين نمي تونم سعيمو بكنم چون نمي تونم چون كار من نيست چون ازعهده من خارجه

نمي تونم، نمي خوام، هرگز، اينا كلمه هاي اصلي تشكيل دهنده زندگي ماست پس اصل زندگي كجاست؟

نمي دونم تا حالا وقت سوار شدن به تاكسي يا اتوبوس توجه كردين يا نه؟ متوجه چي شدين؟ متوجه چندتا چهره افسرده كه همشون يه غمي تو چهرشون نمايونه كه هيچ كس نمي تونه اونو درك كنه هيچ كس.

حرف من اينه كه يعني تو اين دنياي درندشت كسي زندگي كردن رو بلده؟ خواهش مي كنم به منم ياد بده...

در پناه حق

كيست كه بتواند آتش بر كف دست نهد و با ياد كوههاي پر برف قفقاز خود را سرگرم كند يا تيغ تيزگرسنگي را با ياد سفره هاي رنگارنگ كند كند يا برهنه در برف دي ماه فرو غلتد و به آفتاب بينديشد؟ نه هيچ كس چنين خطري را به چنان خاطره اي تاب نياورد از آنكه خيال خوبي ها درمان بدي ها نيست بلكه صد چندان بر زشتي آنها مي افزايد.

بعد چند مدت آپ نکردن به فکر وبلاگم افتادم.

گفتم بد نیست تولد دوباره بلاگمو با این مطلب شروع کنم:

انتخاب دو راه

در گذر حیات و زندگانی کوه خواهی بود؟ یا چون کاه ؟

کوه اگر باشی توانی ماند

            رودرروی هزارن امواج سینه اندر سینه هر باد هر طوفان

کاه اگر باشی چه؟ میدانی؟

خرمنی را درمسیر بادها بنگر آنچه مانده گندم است

          و آنچه باد آن را می رباید کاه...

به نظر خودم همه این مطالب شعارن ولی هستن آدمایی که تو زندگیشون از این حرفا استفاده می کنن  کاشکی زندگی فقط انتخاب این دو تا راه بود ولی تازه فهمیدم که زندگی خیلی سخته بیشتر از اونی که فکر می کردم !!!

در پناه حق

من اومدم

اول از همه شرمنده به خاطر دیر کردنم دلایل دیر کردنم به شرح زیره!!!!!

۱- برق زود به زود می رفت واسه همینم نمی تونشتم بیام نت

۲- صفحه کلیدمون خراب شده بود

۳- سرم شلوغ بود واسه اینکه آبجیم ازدواج کرده (خدا قسمت شمام بکنه ایشالله)

۴- خیلی دلایل دیگه

وای دلم خیلی تنگیده بود واستون

ممنون از همتون که تو این تقریبا ۲ ماه اومدین و مثل همیشه منو شرمنده ی اخلاق ورزشیتون کردین

نمی دونین خیلی دوستتون دارم

اومده بودم واسه آپ جدید ولی چون کار دارم باید برم

بازم ممنون از همتون

راستی بذارین سرم خلوت بشه میام واسه همتون ۱۰۰ تا کامنت میذارم.

در پناه حق

خوبین؟

امروز می خوام از رفتن بگم می خوام هم یه کمی فکر کنم به زندگی ، به آینده ، به همه چی و هم درسامو بخونم . درسته که میشه گفت این وبلاگ تمام زندگیه منه ولی گاهی اوقات نمی ذاره پابه پای زندگی قدم بذارم برای همین بعد از کلی فکر کردن دیدم اینطوری بهتره!

تا 21 تیر دیگه نمی تونم بیام چون می خوام واسه کنکور کاردانی به کارشناسی درس بخونم بلکه قبول شدم چون از بیکاری متنفرم و می خوام تا جاییکه می تونم درس بخونم.

وقتی میام اینجا دیگه دل کندن واسم سخته واسه همین سعی کردم که تواین دو ماهی که مونده خوب درس بخونم و 21 تیر شب میام تا کامنتامو چک کنم.

پس اگه به کسی از شما بد کردم یا اومدین و من نیومدم می خوام که منو ببخشین.

واقعا ناراحتم ولی چه می شه کرد خیلی فکر کردم و این راه حل به ذهنم رسید.

لحظه ی دل کندن از چیزایی که واسمون مهمن و دوستشون داریم چقدر سخته...

این متن یکی از آهنگهای داریوشه که خیلی دوستش دارم و تقدیم می کنم به همه ی شما عزیزانم

                  "موج"

من آن موجم که آرامش ندارم ، به آسانی سر سازش ندارم

                        همیشه در گریزو در گذارم ، نمی مانم به یکجا بی قرارم

سفر یعنی منو گستاخیه من ، همیشه رفتن و هرگز نماندن

                        هزاران ساحل و نادیده دیدن ، به پرسشهای بی پاسخ رسیدن

من ازتباردریا ازنسل چشمه سارم ، رها ترازرهایی حصاربی حصارم

                        ساحل حصار من نیست ، پایان کار من نیست

همدرد و یار من نیست، کسی که یار من نیست

در انتظار من نیست...

صدای زنده بودن در خروشم ، به ساحل چون میایم خموشم

                       به هنگامی که دنیا فکرما نیست ، برای مرگ هم در خانه جا نیست

اگر خاموش بشینم روا نیست ، دل از دریا بریدن کار ما نیست

                       من ازتباردریا ازنسل چشمه سارم ، رها ترازرهایی حصاربی حصارم

ساحل حصارمن نیست ، پایان کار من نیست

                       همدرد و یار من نیست، کسی که یار من نیست

در انتظار من نیست...

من آن موجم که آرامش ندارم ، به آسانی سر سازش ندارم

همیشه در گریزو در گذارم ، نمی مانم به یکجا بی قرارم....

تو رو خدا دعام کنیناااا

همتونو دوست دارم اینو از ته دل می گم

مراقب خودتون باشین

در پناه حق

والله کارهای عقب مونده ی زیادی داشتم و از طرفی امتحانات میان ترمم شروع شدن واسه همین بیشتر سعی می کنم درس بخونمآخه نه اینکه از اول ترم هیچ چی نخوندم واسه همون

خب بریم سر اصل مطلب امروز یه تست خودشناسی توپ آوردم که اگه بخونین هم واسه خودتون خوبه هم واسه من!واسه من دیگه چرا؟نمی دونم!همین جوری از طرفی این آپم چند روز غیبتمو خنثی میکنه چون خیلی طولانیه!

حتما تا به حال زیر بارون موندین یا وقتی بیرون از خونه بودین بارون شروع به باریدن کرده نه؟حتما تو یه همچین حالتایی گیر کردین.نگین نه دیگه.

تست خودشناسی با بارون

شما بیرون از منزل در حال پیاده روی هستید که ناگهان بارون شدیدی شروع می شه.حتی اگه با آخرین سرعت بدوید هنوز پنج دقیقه با منزل فاصله دارید.کدوم یک از گزینه های زیر بهترین روش انتخابی شما رو تعریف می کنه:

۱) درخت یا سایبانی پیدا می کنم تا وقتی که باران ادامه دارد آنجا صبر می کنم.

۲) نمی دانم که باران تا چه زمانی ادامه خواهد داشت برای همین با آخرین سرعت به سمت منزل می دوم.

۳) در آن اطراف به دنبال فردی می گردم که چتر داشته باشد تا زیر چتر او بروم و یا به مغازه ای می روم که چتری بخرم.

۴) همیشه یک چتر تا شو در کیف دارم و از آن استفاده می کنم.

کلید زیر باران گرفتار شدن

واکنش شما نسبت به این باران شدید چه بود؟طوفان و باران نشانگر نیروهای پیش بینی نشده و مهار نشدنی در زندگی می باشند. به خصوص پاسخ شما نشان دهنده ی عکس العمل تان در حین وقوع دعوا بین شما و دوستتان می باشد.

۱) شما از جمله افرادی هستید که منتظر می شوید طرف مقابل دعوا آرام شود و سپس برای حل اختلاف ها وارد عمل می شوید.شما ترجیح می دهید که او همه ی داد و فریاد خود را تمام کند تا خسته شود و بعد نقطه نظر خود را با آرامش و هدفمند ابراز می کنید برخی معتقدند که روش شما هوشمندانه است ولی برخی دیگر می گویند که این برخورد موذیانه است.

۲) نتیجه ی دعا برای شما زیاد مهم نیست ولی برایتان مهم است چیزهایی که در فکرتان هست را بگویید شما همیشه مطمئن هستید که حق با شماست.برای همین نیازی به بحث کردن نیست.کوتاه  آمدن و مدارا کردن در برخوردهای به وجود آمده ی شما جایی ندارد.اگر طرف مقابل عصبانی شد شما عصبانی تر می شوید.اگر او صدایش را بلند کرد شما فریاد می کشید.این گونه برخورد شما انسان را برای بحث کردن با شما راغب نمی کند ولی دست کم فرد مخالف می فهمد که نقطه نظر شما چه بود.

۳) شما تنش و مجادله را دوست ندارید.به همین دلیل سعی می کنید که هنگام دعوا طرف مقابل را آرام کنید.متاسفانه گاهی این نوع برخورد شرایط را وخیم تر می کند. شاید گاهی وقت ها بهتر باشد که بر روی نقطه نظرهای خود بایستسد و طوفان را سپری کنید.

۴) شما فکر می کنید که جوابی برای هر اتهامی و دلیلی برای هر خطایی دارد. برای شما هر مجادله فرصتی برای ارائه ی مهارت های گفتمانی تان می باشد. از نظر دیگران شما فردی مایوس کننده می باشید ولی شما به احتمال زیاد برای این هم دلیل قانع کننده ای دارید!

خب تموم شد ایشالله که خودتونو بهتر شناختین.نه؟

تا آپ بعد در پناه حق باشین.

دوستان عزیز خوبین؟

ممنون از این همه لطفتون که اومدین و باز من نبودم(منظورم اینه که تو تعطیلات بودم)!

اولین آپ سال ۸۷ رو با یه شعر از سهراب سپهری شروع می کنم البته یه کم پیچیدست ولی به نظر من یه تلنگرحسابی به آدما می زنه.امیدوارم خوشتون بیاد.

هلا

تنها به تماشای چه ای؟

بالا٬ گل یک روزه نور

پائین ٬ تاریکی باد

بیهوده مپای ٬ شب از شاخه نخواهد ریخت و دریچه خدا روشن نیست

از برگ سپهر ٬ شبنم ستارگان خواهد پرید

تو خواهی ماند و هراس بزرگ ٬ ستون نگاه و پیچک

بیهوده مپای

برخیز که وهم گلی زمین را شب کرد

راهی شو که ٬ گردش ماهی شیار اندوهی در پی خود نهاد

زنجره را بشنو ٬ چه جهان غمناک است و خدایی نیست 

                                     و خدایی هست و خدا ...

بی گاه است ٬ ببوی و برو و چهره زیبایی در خواب دگر بین.

من می خواستم یه شعر ترکی بنویسم ولی چون از اشعار سهراب سپهری خیلی زیاد خوشم میاد واسه همین با اجازه تون این شعرو واسه آپم انتخاب کردم.

در پناه حق باشین هر جا که هستین